Sju De Krí!

Kæra Dagbók,

Í dag gerði ég ekki neitt.
Mér líður svo vel með það.
Reyndar gerði ég ekki neitt alla helgina. Er einungis búinn að hafast við í rekkju minni. Þar sem hann Ingólfur minn er búinn að snúa mér reglulega, svo ég fái nú ekki svæsin legusár. Þessi elska. Og já, hann sá um að halda koppnum tómum og gaukaði a mér pizzu endrum og eins. Er nema von að mér líði yndislega. *dæs*

En annars nei. Þetta er draumur, tálsýn og veruleikabrenglun. Ljúft samt.

Helgin er annars búin að vera næs bara. Ekkert smá gaman að American "insein" Idol sé byrjað aftur. Það er ekki annað hægt en að elska þessa dómara sko. Og hlægja sig hlandvana af þessum hæfileikalausu lufsum sem ropa úr sér þessu líka ljóta breimi. Við "The Four Fearsom" skemmtum okkur mest best bara. Sátum svo og tjöttuðum fram á gráan morgun. Se trebjant! Sí sí.

Haldiði ekki bara að það hafi sprungið undan mér um helgina. *Kabúmm og læti!*
Miðaldra og saklaus með stýrur í stórum augum, truntast ég í mínum gula Accent á leið til vinnu á föstudaginn, og það er þá sem það gerist: fyrst rólega en svo af fullum krafti... Og sjá, áður en ég veit af er gúmmítúttan tóm sko, og ég rembist við að halda bílnum á veginum. Við illan leik hafna ég á planinu við Fjörðinn og þakka almættinu fyrir að ekki fór ver: það er engin gömul kona klest upp á grillið. Sé ekki hvítan púðluhund emjandi á húddinu. Halelúja!
*Skrens!*
Nóg af drama hérna, takk!
En allaveganna, það sem gerðist var að það sprakk dekkið sko bara, og sprakk í tættlur, jessirí.
Og í dag fórum við turtildúfurnar að skipta um það. Og kjafti bara, það var ógiiiiðslegt!
Djössuns skrúfur/boltar eða hvað sem þetta rusl heitir nú, var svo gjörsamlega pikkfast. (enda ekki búið að hrófla við því árum saman.... er það mér að kenna!)
Ég meina, hvað geta fökkíng fjórir boltar verið fastir sko. Tók okkur öruggulega tæpan klukkutíma að losa; dönsuðum báðir makkarena og fuglatjúttið ofan á þessari töng/skrúflykli/járndrasli til þess að fá það til að gefa undan, og hvað þá, ha.... Nei nei, bara brotnar þá ekki ein járnspíran í tvennt, hmmmm. En okkur tókst að losa allt drözlið þó. En hjálpaði það?
Hvað heldur þú? Ónei.
Dekkið var þá greinilega morknað við bílinn og engin leið að plokka það af.
Þá var gripið í tæknina og gemsinn veiddur fram. Korteri síðar komu tengdó brunandi á Volvónum með sleggju.
Það er ekki að spyrja að því, úldnað dekkið fauk af eftir nokkur þung högg frá tengdapabba. Voila!
*Klapp klapp*
Og hvað? Var þá allt búið bara, og bændur klárir heim í torfkofanna? Ekki svo gott.
þá kom í ljós að vara-gúmmí-dræsu-dekkið passaði ekki. Mmmmmmmmmm. Namjórengtjóntjó!
Við öll heim að róta eftir varadekki í fyrirtækisbílnum hans tengdapabba, sem er líka Accent og sama módel og neim it - theink god for small feivörs. *fnæs*
Löng saga stutt: Dekkið hans tengdapabba fittaði líka sonna vel. Gula hættan brunaði heim með kófreykjandi, bakveikann og kalinn tauga/offitusjúklinginn, sem var fljótur að henda sér upp í bæli að spila smám Playstation2 (auglýsing: Dark Chronicles - Alveg hrein snilld í rólpleyíng leik) fram að mat, sem reyndar var pizza.
The end.
Special thanks. Ingó. Pétur & Gréta.

Ég kveð þá sjálfann mig niður í bili og þakka fyrir slæma áheyrn.
Bless, ekkert stress og lengi lifi Hemmi Gunn.
Tjaó sæta fólk,
Nalli.